Dzisiejszy wygląd zamku w Kórniku to przede wszystkim efekt XIX-wiecznej przebudowy, ale dzieje rezydencji sięgają znacznie głębiej. Za neogotycką formą kryje się historia gotyckiej warowni, późniejszej barokowej siedziby i zbiorów, które stały się częścią narodowego dziedzictwa. Dla mieszkańców to ważny punkt lokalnej historii, a nie tylko charakterystyczna budowla.
Co wiadomo o początkach zamku?
Najstarsza znana pisemna wzmianka o budowli pochodzi z 31 października 1426 roku. To wpis w księdze konsystorskiej dotyczący uzgodnień związanych z dokończeniem budowy. Nie oznacza więc daty rozpoczęcia prac — dokument potwierdza, że były już prowadzone.
Jeszcze wcześniejszy początek założenia, być może w 1419 roku, sugerują odnalezione relikty drewnianych fundamentów. Warto rozróżnić te dwie informacje: rok 1426 ma potwierdzenie w zachowanym zapisie, natomiast wcześniejsze datowanie opiera się na odkrytych pozostałościach.
Kolejni właściciele zmieniali rezydencję
W XV wieku dla Górków powstała tu gotycka siedziba obronna. Późniejsze przekształcenia nadały jej barokową postać — właśnie z tym okresem wiąże się legenda Białej Damy. Kolejny istotny rozdział przyniósł XIX wiek: Działyńscy przebudowali zamek w duchu neogotyku, utworzyli bibliotekę i zgromadzili cenne zbiory. Historia tego miejsca obejmuje zatem nie tylko zmiany architektury, lecz także rozwój kolekcji.
Majątek przekazany narodowi
Władysław Zamoyski, ostatni właściciel majątku, oddał go Narodowi Polskiemu. To ważny moment w dziejach rezydencji: prywatna spuścizna zyskała znaczenie wspólnego dziedzictwa.
Zamek ocalał z wojennych zawieruch w całości i zalicza się do najstarszych zamków Wielkopolski zachowanych nieprzerwanie do dziś. Ponad sześć wieków jego dziejów można odczytywać zarówno z kolejnych przemian budowli, jak i ze zgromadzonych tu zbiorów.
Źródło: facebook.com/Poznan.travel